Gastblogger bij Sugerframe

FB_IMG_1435827930943

20 November is mijn artikel online gekomen op Sugarframe. Waarin ik mijn verhaal vertel over Endometriose en de diagnose die 24 jaar op zich liet wachten.
Ik moet zeggen dat het me best wel moeite kostte om mijn verhaal weer op te schrijven. Alles kwam weer omhoog en ik heb weer veel nagedacht de afgelopen dagen.
Elke dag ben ik wel bezig met mijn twee chronische ziektes. Maar waar ik me (Gelukkig) niet elke dag mee bezig hou is hoe de omgeving hierop reageer.
Van jongs af aan heb ik opmerkingen naar me hoofd geslingerd gekregen. Onder andere ook van mijn broer, die een keer na een astma aanval de opmerking moest maken “zo heb je weer aandacht gekregen”. Dit soort opmerkingen gingen mijn hele jeugd door. Ik werd vaak ook niet serieus genomen door leerkrachten. Een keertje op kamp kon ik niet meedoen met een toneelstukje en kreeg ik een gemene opmerking van de leerkracht die dacht dat ik eronderuit probeerde te komen. Wat ze niet wist was dat ik op me bed aan het huilen was omdat ik zo benauwd was en ECHT niet mee kon doen.
En die opmerkingen in mijn jeugd gingen over mijn astma, een ziekte waarvan ik na tal van onderzoeken in het ziekenhuis een diagnose heb gekregen. Oftewel het was bewezen dat ik die ziekte had, en ik me ECHT niet aanstelde. En ondanks dat kunnen mensen nog zo reageren.
En dan mijn buikklachten, waarvan geen officiële diagnose was. Jarenlang afspraken moeten afzeggen. Niet mee kunnen met etentjes, omdat ik het gewoonweg niet aandurfde. Als ik iets zou eten wat een reactie zou uitlokken dan kan ik binnen een half uur alweer naar huis moeten ALS ik dat al zou redden en niet erge diarree ter plekke zou krijgen.
Tja, wat moet je tegen mensen zeggen wat je mankeert. Het heeft me sociaal best beperkt. Ik begreep zelf al amper waarom mijn buik zo reageerde, laat staan een ander. Ook zeggen dat je ziek ben van je menstruatie is een lastig puntje. Dan krijg je gelijk, weliswaar onwijs lief, tips over wat wel zou helpen. Maar in al die jaren heb ik alles al geprobeerd. Na de diagnose heb ik eindelijk de juiste pijnmedicatie namelijk morfinepleisters. Waar ik al die jaren het met ibuprofen 600 en paracetamol heb moeten doen, heb ik nu eindelijk pijnmedicatie wat helpt.
Het blijf een moeilijk puntje, onbegrip. Mensen weten vaak ook niet wat het inhoud om met een chronische ziekte te leven. Plus het is aan de buitenkant niet te zien. Opmerkingen wanneer ik aangeef moe te zijn, “oh waar ben je dan moe van?”. Tja, mijn lichaam is fulltime aan het werk om te kunnen functioneren. Mijn lichaam is druk met het bestrijden tegen ontstekingen. Want een simpele verkoudheid kan mij weer weken vloeren.

ENNNNNN hier ga ik dus weer, mezelf verdedigen.

Het gevolg van jarenlang zulke opmerkingen, ik verdedig mezelf constant. Zelfs wanneer het niet nodig is. Hier heb ik de afgelopen week erg over nagedacht.
Ik ben de afgelopen dagen tot de conclusie gekomen, dat het uiteindelijk niet uitmaakt. Als mensen je niet geloven, ook niet na een uitleg, dan zijn ze het niet eens waard om energie in te steken. En steeds verdedigen helpt me dan ook niet, wat me wel helpt is me erbij neerleggen dat er mensen zullen zijn die me niet geloven en dat is hun probleem en niet de mijne.
Ik wil Leonie van Sugerframe dan ook bedanken voor de ruimte op haar site voor mijn verhaal. Het heeft uiteindelijk een dubbel effect gehad. Ik hoop er meer vrouwen mee te bereiken die ook met vage klachten rondlopen en die zich misschien in mijn verhaal herkennen. Plus ik werd weer even met me neus op de feiten gedrukt, waardoor ik weer even aan het denken werd gezet, en ik weer een inzicht rijker ben.

172 liefs zwart

 

2 Reacties

  1. Arjan
    30 november 2015 / 14:27

    Superieniebienie powerrrrrrrrrrr

    • Sabine
      30 november 2015 / 14:40

      hahahahahahahaha xx

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *