Opgekropte emoties…..Let it go, let it goooo!

 

 

883f890f2179aa5465df74f2ca56f09b

Op een één of andere manier heb ik heel erg behoefte aan meditatie op momenten van erge stress. Toen ik eind 2013 in een hele erge stress situatie terecht kwam, heb ik wat af gemediteerd. Liefst drie keer per dag wilde ik mediteren en ontspannen. Nou moet ik zeggen dat ik alsnog erg gestrest was, maar ik me wel afvraag hoe ik eraan toe was geweest wanneer ik niet gemediteerd zou hebben.
Naast dat het ontspannend werkt, heeft het me ook inzichten gegeven in mijn verwerking.
Ik voelde dat ik alle gevoelens en emoties moest doorleven, voor de volle 100%. Als ik moest huilen, huilde ik. Als ik moest schreeuwen dan schreeuwde ik. Ik doorleefde elke emotie en liet alles toe. Waar ik ook op dat moment was, ik luisterde naar mijn lichaam.
Wat op zich wel voor aparte situaties leidde, vooral voor de “toeschouwers” want ik had er geen last van. Zoals de ene keer dat ik een kennis was tegengekomen in het ziekenhuis die heel vriendelijk vroeg, hey wat doe je hier??? En ik hortend en stotend vertelde dat ik vermoedelijk eierstokkanker had. Met de nodige tranen en hard gebrul. De kennis die voelde zich waarschijnlijk zeer opgelaten, maar het maakte mij niet uit, ik moest me gevoel en emoties laten stromen.
Waar en hoe dan ook. Ik deed dit dan ook zonder enige gêne. Het boeide me echt niet dat ik aan het huilen was in een vis restaurant boven me broodje krabsalade.
Ook de emotie lachen is met grote regelmaat voorbij gekomen. Met z’n drieën de polonaise in het ziekenhuis lopen, na best wel slecht nieuws. We hadden nou eenmaal de afspraak met elkaar gemaakt om de polonaise te lopen welk nieuws we ook zouden horen.
Of tijdens een darmonderzoek dat de arts waarschijnlijk met inkt mijn darm moest markeren, i.v.m. de operatie. En ik lachend zei “das cool, heb ik er nog een tattoo bij”. De verpleegsters moesten er hard om lachen, alleen de arts kon door de ernst van de situatie even niet lachen.

Het voelde als een oerinstinct, ik moest al die opgekropte (heftige) energie laten lopen. Dat was de reden waarom ik alle emoties waar dan ook uitte. Het voelde zo puur en echt.
In mijn overtuiging ging er zoveel door me heen, dat wanneer ik het binnen zou houden het ergens in mijn lijf vast zou komen te zitten. Het dan ook ergens in mijn lijf voor problemen zou zorgen. Het moest weg, mijn lijf uit.
Ook na de operatie ging dit gevoel nog wel even door, ook in die hevigheid. En het is daarna eigenlijk nooit niet helemaal weggegaan, het is alleen wat ingetogen. Iets meer binnen de lijntjes.

Nee, ik zal niet meer in de supermarkt gaan brullen omdat ik mijn boodschappen niet kan vinden. En het overheerlijke broodje krabsalade, waar ik zo van genoot dat ik moest huilen, kan ik nu ook zonder tranen eten.
Maar de ervaring neem ik wel mee. Geen enkele emotie mag vast komen te zitten en ik wil dan ook het leven volledig doorleven, hoe naar het gevoel ook kan zijn.
Want ik heb het doorleefd, bekeken van alle kanten en daarna losgelaten.
Ik heb het verwerkt en ik kan verder!

190

Sabine

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Verplichte velden zijn gemarkeerd met *